هر وقت كسي به دنيا مي آيد اولين كاري كه براش مي كنند اين است كه براش يه اسم انتخاب مي كنند تا هر وقت، هر جا، خواستند صداش كنند از اون اسم استفاده كنند.
هميشه و هر زمان كسي هست كه ما رو صدا بزنه گاهي پدر و مادر، گاهي دوست و فاميل، گاهي خودمون و گاهي آدم هاي اطرافمون كه هيچ شناختي از ما ندارند و براي گفتن جمله اي ما را صدا مي زنند.
همه ما تمامي اون صداها را شنيديم و به همشون پاسخ داديم.همون صداهايي كه صدامون مي كنند. اما شده تا به حال بزرگ ترين صدايي كه صدامون مي كنه را بشنويم. همون صدايي كه هر لحظه و هر جا ما را مخاطب خودش قرار مي ده ،همون صدايي كه از آغاز بودن با ماست تا زماني كه مي ريم و دل مي كنيم از هر چي صداست. آره منظورم همون صدايي است كه نمي ذاره ثانيه اي تنها باشيم . اين صدا همون صدايي است كه وقتي پا تو بيراهه مي ذاريم آنقدر صدامون مي كنه كه به راه برگرديم . همون صدايي كه بهترين ها را برامون مي خواهد.
آره ، منظورم صداي خداست.قابل شنيدن نيست اما ميشه حسش كرد. تو اين شلوغي صدا اگر صدايي آرومت كرد بدون صدا، صداي خداست كه داره باهات حرف مي زنه. داره آرومت مي كنه. داره باهات درد و دل مي كنه.
اون صدا تنها صدايي است كه عاشقانه صدات مي كنه. پس برگرد به سمت صدا. گوش كن، صاحب صدا خيلي نزديكه خيلي نزديك تر از اون چيزي كه فكرش را بكني.
برگرد، صاحب صدا خداست، برگرد...............................
